අරුණෝදාකරුවෝ නවකතාව, අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ
අරලියගහ මැදුරේ රැලියට සහභාගි වී ආපසු පැමිණි නිසා සිදුවිය හැකි ප්රහාර ගැන ඒබී කනස්සල්ලට පත් වුණා. ඒ නිසා පසු දින උදා වන තෙක් ඇනීටාගේ නිවසේ රැඳී සිටියා. පැහැදිලි මඟ පෙන්වීමක් නොමැතිකම නිසා, ඒබී සහ අබේ යන දෙදෙනාම ඔවුන්ගේ දන්නා ගම රට ඔවුන්ගේ වර්තමාන වටපිටාවට වඩා ආරක්ෂිත බව තීරණය කළා. සන්ධ්යාවේ නැවත කලබල දිග හැරෙන්නට පෙර ඔවුන් ආපසු එහි යාමට තීරණය කළා.
“අපි ඉක්මන් කරමු සර්,” අබේ තරයේ කියා සිටියේ ඔහුගේ අත කිසිවිටෙක තමාගේ ඉණේ සඟවා තිබූ ආයුධයෙන් ඈත් කරන්නේ නැතුවයි.
ඔවුන් නිශ්ශබ්දව ඉදිරියට ධාවනය කළා. හැමෝම හිටියෙ තමන්ගේ කැළඹුණු සිතුවිලි ලෝකවල. ආනන්දගේ දෑත් ආසනය දැඩිව අල්ලා ගනිමින්, ඉදිරියේදී සිදුවීමට ඉඩ ඇති තත්වයකට මුහුණ දීම සඳහා නිර්භීතභාවය ගොනු කරගැනීමට උත්සාහ කළා. ‘එක් රැයින් මෙච්චර වෙනසක් වෙන්නේ කොහොමද?’ ඔහු කල්පනා කළා. ඒ සිතුවිල්ල කටුවක් වගේ ඔහුගේ හිතේ ඇනුණා.
වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් ගමනට බාධා එල්ල වුණා. වාහනයේ වේගය බඩගා යන තරම් මන්දගාමී වුණා. ඉදිරියෙන්, තවත් ප්රභූ නිවසක මුහුණතෙහි ගිනිදැල් තැවරුණා. තාප තරංග වාතය මෙන්ම යථාර්ථය ද විකෘති කළා. ජන රාශියක් ඒ ගෙය වට කරගෙන හිටියා. ඔවුන්ගේ කෝලාහලයෙන් නැගුණු ඝෝෂාව වාහනයේ වැසූ වීදුරු හරහා පවා ඇතුළු වුණා.
“උන් හිතන්නෙ ඒකත් රාජපක්ෂලාගෙ ගෙයක් කියලා” අබේගේ හඬ ඝෝෂාවට ඉහළින් යන්තමින් නැගුණා.
“ඩ්රයිව් කරන්න,” ආනන්ද උපදෙස් දුන්නේ ඔහුගේ ස්නායු කුපිත කරන, කෝපාවිෂ්ඨ දර්ශනය දෙස අඳුරු කරන ලද ජනෙල් වීදුරුව හරහා එබී බලමිනුයි. එහෙත්, ඔහුගේ අණ එතකොටත් ප්රමාද වැඩියි. ජනරාශියේ සිටි කුතුහලයෙන් යුක්ත මිනිසුන්ගේ අවධානය ඔවුන් දෙසට යොමු වුණා.
“උඹලා කවුද? මෙහෙ මොනවද කරන්නෙ?” සැකය සහ නිර්භීතකම මිශ්ර වූ මිනිසෙක් වාහනය වෙත ළං වෙලා ඇහුවා.
“මොකක්වත් නැහැ,” අබේ කෙටියෙන් ප්රතිචාර දක්වමින් ඔහුගේ ජනේල වීදුරුවෙන් කෙටි තීරුවක් පහත් කළා. “අපි මෙතනින් පාරෙ යනවා.”
“මූණ පෙන්නහන්!” තවත් හඬක් කෑගැසුවා. ඒබීගේ කොඳු ඇට පෙළ දිගේ හිරියක් දැනුණා.
“යන්න,” ඔහු රියදුරාට කිව්වා. ඒබීගේ හදවත ඔහුගේ ඉළ ඇට පුපුරුවන තරම් කම්පනයකින් විය හැකි විනාශයේ බෙර හඬක් මෙන් ගැහුණා.
නමුත් දෛවයේ රෝද ඒ වන විටත් කැරකෙමිනුයි තිබුණේ. මැර කණ්ඩායම කුසගින්නෙන් පෙළෙන ජීවමාන අද්භූත ජීවියෙකු මෙන් ශක්තිමත් හා කෘර බව පෙනුණා. ආනන්ද මොහොතකට දෑස් පියාගෙන තම දියණිය ආරණ්යාගේ මුහුණ සිතේ ඇඳගත්තා. පිටත ඇති සුළි කුණාටුවට සාපේක්ෂව ඒ මුහුණ කෙතරම් ශාන්තද?
පිටත කලබලයෙන් තෝන්තු වූ ආනන්ද ඔහුත් නොදැනම ජනෙල් වීදුරුවට නළල හේත්තු කරගත්තා. නව යොවුන් වියට වඩා වැඩි නොවූ තරුණයෙක් විස්කි බෝතලයක් අතැතිව නිවසින් එළියට එනු ඔහු දැක්කා. කොල්ලාගේ දෑස් ක්ෂණයකට ඔහුගේ නෙත ගැටුණා. උමතුකම මැද ආනන්දට සියුම් සතුටක් දැනුණා.
“අපි සද්ද නොකර මෙතනින් යමු.” ආනන්ද උපදෙස් දුන්නේ හදවතේ ඇති වූ කැළඹීම යටපත් කරගත් ස්ථාවර හඬකින්. “මේක නරක අතට හැරෙන්නට කලින් පැන ගනිමු.”
“හරි.” රියදුරා ඇක්සලරේටරය පාගා එන්ජිම වේගවත් කළේ හෙමින්ම ලිස්සා යාමට සූදානමින්.
“ගානකට යන්න. වැඩිය වේගෙන් නෙමෙයි,” ආනන්ද රහසින් කීවේ, උස් හඬින් කතා කළත් අවධානයට ලක් විය හැකි නිසා වගෙයි.
අයුතු ජන රාශිය හිටියෙ දැඩි සේ කුපිතව. එහි විෂ දළ හැම පැත්තටම විහිදුණා. වාතයත් තමාට විරුද්ධව කුමන්ත්රණය කළාක් මෙන්, පපුව හිරවන බවක් ආනන්දට දැනෙන්නට වුණා. ඔහු හුස්ම ගත්තෙ අමාරුවෙන්.
රියදුරා එතරම් අපහසුවකින් තොරව මෝටර් රථය ඉදිරියට ගෙන ගියා. එහෙත්, ඒ වෙලාවෙම සෙනග අතරින් නව රූපයක් මතු වුණා. ඔහුගේ පෙනුම එතරම් සුවිශේෂී නොවුණත් ඔහු දැඩි හඬින්අණක් නිකුත් කළා. “ඔහොම හිටපන්!” ඔහු කෑගැසුවා. ඔහුගේ කටහඬේ බලය ඇවිළෙන ගින්නට පෙට්රල් වත් කළා වගේ අනෙක් අයගේ අවධානය දිනාගත්තා.
ඒ මිනිහා! තමන් කවදා හෝ ඔහු දැක පුරුදු නොවේදැයි ආනන්දට මොහොතකට සිතුණා. ඔහු කවුරුද? ඒත්, ඔහුට සිතන්නට වෙලාවක් ලැබුණෙ නැහැ.
“අන්න අරූ….” කාන්තාවක් වීදුරුවෙන් ආනන්ද දෙස බලමින් කෑගැහුවා.
“රාජපක්ෂ පවුලෙ එකෙක්!” අද්භූත මිනිසා ආනන්ද දෙසට නින්දිත ඇඟිල්ලක් දිගු කරමින් හයියෙන් ප්රකාශ කළා. “ඌ පැනල යනවා!”
“රාජපක්ෂ?” එය සුවිසල් බරක් සහිත නමක් වුණා. ජන රාශියේ විඥානමය පොකුණට බර ගලක් වැටුණා සේ සතුරු ආකල්ප රැළි පිට රැළි නැගුණා.
“වෙන්න බැහැ.” වෙනත් අයෙක් විරුද්ධ වුණා. ඒත්, සැකය වපුරා අවසන්.
“ඌව අරගෙන බලමු.” ගුප්ත මිනිහා දැඩිව කිව්වා.
ගුප්ත මිනිසා! ඒ ඔහුද? ආනන්ද සිතුවා. ඔහු වගේමයි. ආනන්ද බියමුසු දෑසින් ඔහු දෙස බලනවිට ඔහු මොහොතකට ජංගම දුරකථනයකුත් කනේ ගසාගෙන සෙනග අතර මැකී ගියා.
ආනන්ද බඹරැන්දගේ දේශපාලන පරමාදර්ශය වූ මහින්ද රාජපක්ෂට උපහාරයක් ලෙස මහින්ද රාජපක්ෂගේම ප්රතිබිම්බය වන පරිදි ඔහු ඉතා සූක්ෂම ලෙස තම රූපය හැඩගස්වාගෙවන තිබුණා. කොණ්ඩයත් පාට කර තිබුණෙ ඔහුගේ වගේම දීප්තිමත් තද කළු ඩයි වර්ගයකින්. ඔහුගේ උඩු රැවුලත් මහින්දගේ වගේ. ආනන්දගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට වුණා. ඉදිරිපස කන්නාඩියෙන් බලන විට ඔහු ඒ මතභේදාත්මක චරිතයට කෙතරම් සමීපව සමාන දැයි ඔහු දුටුවා. එය දැන් විකාර සහගත අත්වැරදීමක් වගේ ඔහුට පෙනුණා. ඔහු මහින්ද තරම් පැහැපත් නොවුණා විතරයි.
“උන්ගෙ එකෙක් වගේමයි,” මැර පිරිසෙන් තවත් අයෙක් කිව්වා. අනුමත කිරීම් සමග රහස් මුණු මුණු ගොඩක් ඇහුණා.
“ප්ලීස්,” ආනන්ද ආරම්භ කතා කළා. සන්සුන්ව සිටීමට උත්සාහ කිරීමත් සමඟ ඔහුගේ කටහඬ දැඩි වුණා. “ඔයගොල්ලන්ට වැරදිලා.”
එහෙත් අද්භූත මිනිසා විසින් රෝපණය කරන ලද වංචනික බීජය සැකයේ සාරවත් පසෙහි ඉක්මනින් පැළ වුණා. මෝටර් රථය වටා රැස් වුණු මුහුණු වෙනස් වුණා. භීෂණය සහ කෝපය ඔවුන්ගේ මුහුණුවල කැටයම් වුණා. තමන් සැඟවී සිටි නිර්නාමිකත්වයේ තුනී පටලය ගැලවී යන බව ආනන්ද දැන සිටියා. ආනන්දගේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී හැඳුනුම්පත වාහනයේ තිබී ඔවුන්ට හමු වුණා. වෙනදා තොරක් නොමැති වරප්රසාද හා සැලකිලිවල වරපතක් වූ එය එදා මරණ වරෙන්තුවක් වුණා.
මැර පිරිස ආනන්ද සහ අබේ වට කර ගත්තා. ඔවුන්ගේ අභිප්රාය ප්රචණ්ඩ වුණත්, මිනීමරු එකක්ම වුණේ නැහැ. ඔවුන් කැළඹුණු මී වදයක් සේ එහෙ මෙහෙ දිව්වා. ඔවුන්ගේ අත්වලින් ආනන්දගේ ඇඳුම් ඉරී ගියා. සම සීරී ගියා. කලක් ඔහුගේ පෞරුෂයේ සංකේතයක් වූ ආනන්දගේ ඇඳුම් කට්ටලය, දැන් නොහික්මුණු සෙනඟ අතේ වැරහැලි ගොඩක් වුණා.
“ජොකාත් ගලවපන්!” ඔවුන් ඔහුගේ ඇඳුම් ඉරා, අඩ නිරුවත් කර හමාර වූ විට, රළු හා උනන්දු හඬක් කෑගැසුවා. “ඒකත් ගැලෙව්වාම කොහොමද බලමු!”
“ඒයි, ඒයි,” අබේ ඔහුගේ හුස්ම අල්ලාගෙන කෙඳිරුවා. ඔහුගේ දෑස් සෙව්වේ ගැලවීමක් සඳහා මාර්ගයක්. ඒත්, එහෙම එකක් එතන තිබුණෙ නැහැ. ඔහුගේ ආරක්ෂක සහජ බුද්ධිය දැල්වෙමින් තිබුණා. ඒත්, ඕනෑම වැරදි පියවරක් හේතුවෙන් පාලනය කළ නොහැකි තත්වයක් ඇති විය හැකි බව හොඳින්ම දැන සිටි නිසා ඔහු පරිස්සම් වුණා.
ඔහුගේ කමිසය ඉරී, ගෞරවයේ අවසාන නූල් පොටවල් කඩා වැටෙන විට ආනන්දට උදෑසන වාතයේ සිසිල දැනුණා. ඔහු තම දෑතින් සිරුර වසා ගැනීමට උත්සාහ කළා. ඔහුගේ මනස හරහා ඔහුව මේ ගැඹුරු අවදානම් සහ අනතුරුදායක මොහොත දක්වා ගෙන ආ සිදුවීම් වේගයෙන් ඇඳී ගියා..
“ප්ලීස්,” ආනන්ද ආයාචනා කළා. ඔහුගේ කට හඬ ඝෝෂාව මැදින් යන්තමින් මතු වුණා. “මේක වැරදි අවබෝධයක්.”
කලබලය මැදින්, අද්භූත මිනිසා නැවත මතු වුණේ ඒ වෙලාවෙයි. ඔහුගේ මුහුණ අධිෂ්ඨානයේ වෙස් මුහුණක් වගේ. එක පාරටම ඔහු පැහැදිලිව පෙනුණු මාරාන්තික චේතනාවෙන් යකඩ පොල්ලක් ලෙලවමින් ඉදිරියට පැමිණියා. උදෑසන ආලෝකයට එරෙහිව දිලිසෙන රිදී චාපයක් අඳිමින් ඒ ලෝහමය වස්තුව ඔහු දෙසට පැද්දී එද්දී ආනන්දගේ දෑස් විසල් වුණා.
ඉවෙන් වගේ ඔහු පැත්තකට පැන්නා. යකඩ පොල්ල ඔහුගේ කන පසුකරමින් විසි වුණා. ඒ සමග ඇති වූ වායු කැළඹීම ඔහුට හොඳින් දැනුණා. සමූහයා හුස්ම අල්ලා ගත්තා. සමහරු කම්පනයෙන් යුතුව පසුබැස්සා. ඔවුන් ඉදිරියේ දිග හැරෙන දර්ශනය ගැන කුතුහලයෙන් යුතු වූ තවත් සමහරු වඩාත් ළං වුණා.
“නවත්තන්න!” යනුවෙන් විධානයක් කලබලය කපාගෙන ගිගුරුම් දුන්නා. සටන්කාමී ලෙස සිටගෙන සිටි අබේ දෙසට සියලු දෙනාගේ ඇස් යොමු වුණා. දැන් ඔහුගේ අතේ රිවෝල්වරයක්. එහි බැරලය ප්රහාරකයා වෙතට එල්ල වී තිබුණා.
“පස්සට පලයාව්!” ඔහු කෑගැසුවේ, ඔහුගේ ඇඟිල්ල කොකා මත වෙව්ලද්දීයි. එය තත්වය පාලනය සඳහාත්, ආරක්ෂාව වැනි යමක් නැවත ලබා ගැනීමටත් මංමුලා සහගත උත්සාහයක් වුණා.
ආනන්ද හුස්ම ඉහළට ඇද්දා. ඔහුගේ හෘද ස්පන්දනය ඔහුගේ කන් තුළ මහා ඝෝෂාවක් සේ ඇසුණා. ආසන්න අවුල් ජාලයෙන් පිටත කොහේදෝ දැවෙන රබර්වල උග්ර දුර්ගන්ධය සමඟ දහඩිය සහ භීතියේ ගඳ එකට මුසු වුණා. සෙනඟ දෙගිඩියාවෙන් සිටින ආකාරය දෙස ඔහු බලා සිටියා. තුවක්කුව දැකීමෙන් ඔවුන්ගේ උද්යෝගය මොහොතකට අඩු වුණා.
“ඔයගොල්ලන් කරන්නේ මොකක්ද කියලා හිතල බලන්න,” ආනන්ද තම වචන රැස් වූ පිරිසට යොමු කරමින් අයැද සිටියා. “මම ඔයගොල්ලන්ගෙ සතුරෙකු නෙමෙයි. ඔයාලගෙන් කෙනෙක්.”
ඔහුගේ ආයාචනයට ප්රතිචාරය වුණේ සාමූහික අවිනිශ්චිතතාවක්. ජන රාශියේ කෝපය ස්වයං ආරක්ෂාව සමඟ ගැටුණා. ක්ෂණයක නිශ්ශබ්දතාවයක් ඇති වුණා. ඉතා සුළු ප්රකෝප කිරීමකින් බිඳ දැමිය හැකි අස්ථිර සමතුලිතතාවයක් ඒ මොහොතේ පැවතුණා.
ඒ කෙටි විරාමයේදී ආනන්ද දුටුවේ තමන් නියෝජනය කළ මුහුණු වැනිම වූ, අනුරාගයෙන්, බියෙන් සහ ව්යාකූලත්වයෙන් පිරුණු මුහුණු ගොඩක්.
රිවෝල්වරයේ ක්ලික් හඬ එහි ඝර්ජනය ඝෝෂාව ඉරා දැමීමට පෙර තිබූ එකම අනතුරු ඇඟවීමයි. කාලයෙහි එම බිහිසුණු පැකිලීම තුළ, ලෝකය එහි අක්ෂයෙන් ඉවතට හැරී ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබුණා. වෙඩි උණ්ඩය අනපේක්ෂිත සලකුණක් සොයා ගැනීමත් සමඟම සාමූහික ත්රාසජනක හුස්මක් මැර පිරිසගෙන් පිට වුණා.
“අපොයි!” අබේ කෑගැසුවේ ගෙල සිර වූ කලක වගේ. ආයුධය ඔහුගේ ග්රහණයෙන් ගිලිහී ගියේ අතින් ගසා දැමූ සර්පයකු වගේ. බොඩිගාඩ් අබේගේ දෑස් අවිශ්වාසයෙන් විසල් වුණා. මොහොතකට පෙර ඔහුව බැඳ තිබූ අයෝමය අධිෂ්ඨානය දැන් ඔහුගේ ඇඟිලිවලින් සිදු වූ විපත්තියෙන් බිඳී ගියා.
මිනිත්තු කිහිපයකට පෙර, කොල්ලකෑමේ ප්රීතියෙන් උද්දාමව සිටි ගැහැනියක්, බිම වැතිර සිටියා. ඇය ඔසවා ගෙන යමින් සිටි රූපවාහිනිය ඇගේ හදිසි අවසානය පිළිබඳ නිහඬ සාක්ෂිකරුවෙකු මෙන් ඇය ළඟ බිම වැටී තිබුණා. ඇගේ ගත රැඳි අළු දූලිවල පැහැයෙන් හාත්පසින්ම වෙනස් තද රතු පාට ලේ ධාරාවක් ඇගේ කම්මුල පුරා ගලා හැලුණා.
“එයා…?” දුම් දමන වාතයේ එල්ලෙමින් තිබූ ප්රශ්නය සම්පූර්ණ කිරීමට නොහැකිව වෙව්ලන හඬක් අඩපණ වුණා.
“එයාව ඉස්පිරිතාලෙට ගෙන යන්න!” කවුරුහරි කෑගැසුවා. ඔවුන් වැටුණු පුද්ගලයා වෙත වේගයෙන් දිව ගියේ බිය සහ කලබලයේ බලයකින් ඉදිරියට තල්ලු කරනු ලැබුවා වාගෙයි.
ආනන්ද ගල් ගැසී බලා සිටියා. ඔහුගේ හදවත බෙරයක් ගසන්නාක් මෙන් පපුවට තඩි බෑවා. මෙය ඔහු තම ධුර කාලය තුළ පෝෂණය කිරීමට උත්සාහ කළ පිළිවෙල නෙමෙයි. මෙය අවුල් සහගතයි, අමුයි, අරුත් සුන්. රිවෝල්වරයේ දෝංකාරය ඔහුගේ හිස් කබලේ රැව් පිළිරැව් දුන්නා. සෑම ස්ඵන්දනයක්ම ජීවිතය කෙතරම් භංගුරද යන්න සිහිපත් කළා.
“දෙයියනේ, අපි මොනවද මේ කළේ?” එසේ කීවේ තමන් බව ඔහුට යන්තමින් ඇහුණා. එම වචන කලබලය තුළ දිය වී ගියා.
“අපට සමාව දෙන්න!” ආනන්ද කෙඳිරි ගෑවේ වේදනාවේ නොනවතින රැල්ලට එරෙහිව ඔහුගේ සිහිය වියැකී යමින් තිබියදීයි. “මට සමාව දෙන්න!”
ඒබී සහ අබේගේ අවමංගල්ය කටයුතු සිදු කරන විට, රියදුරු දැඩි සත්කාර ඒකකයේ සිහිසුන්ව වැතිර සිටියා. මිදිය නොහැකි දෛවයේ නූල් මෙන් විවිධ ටියුබ් සහ වයර් ඔහු වටා පැටලී තිබුණා. ආනන්ද බඹරැන්ද. එය එක් කලෙක බලයේ කොරිඩෝවේ මුමුණන ලද නමක්. දැන් නිහඬ අභිලේඛනයක්. අභිලාෂයේ මිල සහ අරාජිකත්වයේ මිල පිළිබඳ සාක්ෂියක්.
අරුණෝදාකරුවෝ සම්පූර්ණ නවකතාව ඔබේ නිවසටම ගෙන්වා ගැනීමට වට්ස්ඇප් පණිවුඩයක් එවන්න: 077 1229191
